UID=
१५ ऑगस्ट १९४७ रोजी भारताने ब्रिटिशांच्या दीर्घकालीन गुलामगिरीच्या जोखडातून मुक्त होत स्वातंत्र्याचा पहिला श्वास घेतला. २०२६ मध्ये आपण स्वातंत्र्याचा ८० वा वर्धापनदिन साजरा करीत आहोत. आठ दशकांचा हा प्रवास केवळ एका देशाच्या राजकीय स्वातंत्र्याचा इतिहास नाही, तर कोट्यवधी भारतीयांच्या संघर्षाचा, त्यागाचा, आशांचा आणि बदलत्या भारताचा प्रवास आहे. मात्र आज ८० वर्षांनंतर एक प्रश्न प्रत्येक नागरिकाने स्वतःला विचारण्याची वेळ आली आहे—आपण स्वातंत्र्य मिळवले, पण त्या स्वातंत्र्याचा अर्थ खऱ्या अर्थाने समजून घेतला का?
स्वातंत्र्य म्हणजे केवळ परकीय सत्तेपासून मुक्ती नव्हे. स्वातंत्र्य म्हणजे विचार करण्याचे स्वातंत्र्य, अभिव्यक्तीचे स्वातंत्र्य, शिक्षणाची संधी, समानतेचा अधिकार, आपल्या पसंतीचे सरकार निवडण्याचा अधिकार आणि संविधानाने दिलेल्या मूलभूत अधिकारांसह सन्मानाने जगण्याची संधी. भारतीय नागरिकांनी गेल्या ८० वर्षांत या स्वातंत्र्याचा अनेक क्षेत्रांत प्रभावी वापर केला आहे. लोकशाही मजबूत केली, विज्ञान-तंत्रज्ञानात प्रगती केली, शेतीपासून अवकाश संशोधनापर्यंत मोठी झेप घेतली आणि जगाच्या नकाशावर भारताची स्वतंत्र ओळख निर्माण केली.
मात्र स्वातंत्र्याबरोबर जबाबदारीही येते. आज आपण अधिकारांची चर्चा मोठ्या आवाजात करतो; पण कर्तव्यांची चर्चा तितक्याच गांभीर्याने करतो का? मतदान करणे, कायद्याचा आदर करणे, सार्वजनिक मालमत्तेचे संरक्षण करणे, कर भरणे, पर्यावरणाचे रक्षण करणे, सामाजिक सलोखा टिकवणे आणि दुसऱ्याच्या स्वातंत्र्याचा आदर करणे—हीदेखील स्वातंत्र्याचीच किंमत आहे.
आजचा भारत अनेक संधींच्या उंबरठ्यावर उभा आहे. डिजिटल तंत्रज्ञानामुळे माहिती नागरिकांच्या हातात आली आहे. सोशल मीडिया प्रत्येकाला व्यक्त होण्याचे व्यासपीठ देतो. शिक्षण आणि रोजगाराच्या नव्या संधी निर्माण होत आहेत. महिलांचा सार्वजनिक जीवनातील सहभाग वाढत आहे. वंचित घटक आपल्या हक्कांसाठी अधिक जागरूक होत आहेत. या सगळ्याला स्वातंत्र्याने दिलेल्या अधिकारांची आणि लोकशाहीच्या चौकटीची साथ आहे.
परंतु दुसरी बाजूही दुर्लक्षित करता येणार नाही. सामाजिक विषमता, बेरोजगारी, भ्रष्टाचार, महागाई, जातीय आणि धार्मिक तणाव, शेतकऱ्यांच्या समस्या, पर्यावरणाचा ऱ्हास, शिक्षणातील असमानता आणि डिजिटल माध्यमांवरील चुकीची माहिती यांसारखी आव्हाने अजूनही आपल्या समोर आहेत. राजकीय स्वातंत्र्य मिळाले म्हणून सामाजिक आणि आर्थिक स्वातंत्र्य आपोआप मिळत नाही. त्यासाठी सतत प्रयत्न करावे लागतात.
स्वातंत्र्यसैनिकांनी ज्या भारताचे स्वप्न पाहिले होते, त्या भारतात प्रत्येक नागरिकाला न्याय, समान संधी आणि सन्मान मिळणे अपेक्षित होते. त्यामुळे ८०व्या स्वातंत्र्यदिनानिमित्त केवळ तिरंगा फडकवणे, देशभक्तीची गाणी ऐकणे आणि शुभेच्छा देणे पुरेसे नाही. आपण आपल्या दैनंदिन जीवनात देशासाठी काय करतो, हा प्रश्न अधिक महत्त्वाचा आहे.
लोकशाहीमध्ये नागरिक हा केवळ मतदार नसतो; तो व्यवस्थेचा भागीदार असतो. चुकीच्या गोष्टींवर प्रश्न विचारणे, योग्य गोष्टींना पाठिंबा देणे आणि सार्वजनिक जीवनात जबाबदारीने सहभाग घेणे ही नागरिकांची खरी ताकद आहे. स्वातंत्र्य म्हणजे सरकारकडून मिळालेली भेट नव्हे; ते नागरिकांनी जपायचे मूल्य आहे.
आज देश ८० वर्षांचा स्वातंत्र्यप्रवास पूर्ण करीत असताना पुढील पिढीसमोर एक नवे आव्हान आहे—आपल्याला मिळालेल्या स्वातंत्र्याचे संरक्षण करून ते अधिक अर्थपूर्ण करणे. पुढील २० वर्षांत भारत कोणत्या दिशेने जाईल, हे केवळ सरकार ठरवणार नाही; ते देशातील प्रत्येक नागरिकाच्या कृतीवर अवलंबून असेल.
म्हणूनच या स्वातंत्र्यदिनाचा संकल्प केवळ ‘भारत माता की जय’ म्हणण्यापुरता न राहता ‘भारत अधिक न्याय्य, अधिक सक्षम, अधिक जबाबदार आणि अधिक समताधिष्ठित बनवण्याचा’ असला पाहिजे.
८० वर्षांपूर्वी भारताने परकीय सत्तेपासून स्वातंत्र्य मिळवले. आता पुढील लढाई आहे—गरिबीपासून स्वातंत्र्य, भ्रष्टाचारापासून स्वातंत्र्य, अज्ञानापासून स्वातंत्र्य, विषमतेपासून स्वातंत्र्य आणि सामाजिक द्वेषापासून स्वातंत्र्य.
कारण स्वातंत्र्याचा खरा उत्सव तिरंग्यात नाही, तर प्रत्येक भारतीयाच्या जीवनात स्वाभिमान, समानता, सुरक्षितता आणि संधी निर्माण करण्यात आहे.
८० वर्षांचा स्वातंत्र्यप्रवास हा अभिमानाचा विषय आहेच; पण त्याहून मोठी जबाबदारीही आहे—मिळालेले स्वातंत्र्य पुढील पिढीसाठी अधिक समृद्ध करून देण्याची!
0 Comments